Morgunblaðið um “Andið eðlilega”: Landamærin í lífinu

Kristín Þóra Haraldsdóttir og Patrik Nökkvi Pétursson í Andið eðlilega.

Brynja Hjálmsdóttir skrifar í Morgunblaðið um Andið eðlilega eftir Ísoldu Uggadóttur og segir hana ákaflega haganlega smíðaða. Hún gefur myndinni fjórar og hálfa stjörnu.

Úr umsögninni:

Sagan í Andið eðlilega er margslungin og kemur víða við en hún er ákaflega haganlega smíðuð og ljóst að handritið hefur verið unnið af mikilli kostgæfni. Það er góð stígandi í kvikmyndinni, hún er spennandi en fer sér að engu óðslega. Ótal spurningar vakna og fjölbreytileg vandamál verða á vegi persónanna en þráðurinn er þétt spunninn og úr verður rammsterkt drama. Sumir atburðir gætu virst ofurlítið tilviljanakenndir, sérstaklega í augum þeirra sem ekki þekkja til hérlendis. Lára og Adja búa í smábæ, þar sem er síður en svo ótrúlegt að rekast á fólk af tilviljun, en það gæti hugsast að áhorfendum sem ekki þekkja til þyki ankannalegt að þær gangi endurtekið í flasið á hvor annarri. Þá má líka spyrja sig hvort hvort það sé sannfærandi að Adja rétti Láru hjálparhönd, þar sem hún lagði líf hennar í rúst. Því fer þó fjarri að þetta skemmi heildarmyndina, sagan rígheldur og er óvenjulega vönduð á íslenskan mælikvarða.

Myndin fjallar um fólk sem á bágt, fólk sem er minnimáttar, þarf að berjast við ofurefli eða hefur misstigið sig á lífsleiðinni. Þrátt fyrir það er myndin ekki væmin og gerist ekki sek um óþarfa vorkunnsemi í garð persónanna. Hér er einfaldlega fjallað um fólk sem er í erfiðri stöðu (sumir myndu segja vonlausri) sem reyna eftir bestu getu að mjakast áfram í von um að dagurinn á morgun verði kannski ofurlítið skárri en dagurinn í dag.

Leikurinn er verulega góður, það sést langar leiðir að Kristín Þóra og Babedita hafa unnið heimavinnuna sína til að gæða persónur sínar lífi. Hinn ungi Patrekur er líka flottur í hlutverki Eldars. Samtölin eru vel skrifuð og flutt en gjarnan er kosið að láta persónur segja fátt og frekar brugðið á það ráð að láta líkamstjáningu og svipbrigði miðla skilaboðum. Það er einungis á færi úrvalsleikara að miðla svo miklu innihaldi með látbragðinu einu saman og í þessu tilfelli gefst þessi tækni vel, þar sem hér er einmitt um úrvalsleikara að ræða.

Öll tæknileg atriði eru í stakasta lagi. Kvikmyndatakan er fín og hentar viðfangsefninu vel. Sviðsmyndin er sérlega skemmtileg og gaman að sjá mynd sem kannar Suðurnes, Ásbrú og flugvallarsvæðið í allri sinni harðneskjulegu dýrð. Búningar og gervi eru vel unnin og ljá persónunum heilmikla vídd, sérstaklega í tilfelli Láru en í útliti er persónan Lára gjörólík leikkonunni Kristínu Þóru. Á heildina litið var hljóðvinnsla góð, fyrir utan stöku staði þar sem erfitt var að greina hvað persónum fór á milli.

Andið eðlilega er stórfín mynd, hún er vel skrifuð og leikstjórnin afbragðsgóð. Þetta er fyrsta verk Ísoldar í fullri lengd en það er enginn byrjendabragur á því og það stendur jafnfætis myndum eftir þaulvant kvikmyndagerðarfólk. Sagan er fersk og talar beint inn í samtímann en er jafnframt sígild og tímalaus saga um baráttuna fyrir mannsæmandi lífi.

Athugasemdir

álit

Um höfundinn
Klapptré er sjálfstæður miðill sem birtir fréttir, viðhorf, gagnrýni og tölulegar upplýsingar um íslenska kvikmynda- og sjónvarpsbransann. Ritstjóri og ábyrgðarmaður er Ásgrímur Sverrisson.

Tengt efni