Kolbeinn skrifar:
Röskun er sálfræðitryllir í orðsins fyllstu merkingu. Meginþema og áherslur myndarinnar snúast um sálfræðileg áhrif ofbeldis á þá sem verða fyrir því og aðstandendur þeirra. Á sama tíma er þetta tryllir sem hefur það að markmiði að halda áhorfendum spenntum í gegnum alla myndina með tilheyrandi ráðgátum og óhugnaði. Hera veit að eitthvað skrítið er á seyði og reynir að komast til botns í því. Á milli þess sem áhorfendur fylgjast með andlegu ástandi Heru hraka fá þeir litlar vísbendingar um hvað á sér í raun og veru stað. Þessar vísbendingar leiða svo bæði Heru og áhorfendur í alls konar áttir sem virðast leiða að niðurstöðum sem stangast sumar hverjar á. Þannig tekst að halda áhorfendum á tánum í gegnum myndina.
Þrátt fyrir örlítið stífa byrjun, þar sem ég má til með að nefna að birtast að minnsta kosti þrjár vöruinnsetningar eða „product placements,“ er Röskun mjög spennandi mynd. Þar eiga sérstaklega hljóðhönnun Huldars Freys Arnarsonar og kvikmyndataka Björns Ófeigssonar hrós skilið. Í kvikmyndahúsi með almennilegu hljóðkerfi er sérstaklega óhugnanlegt að heyra þruskið og marrið í íbúðinni sem brýtur upp þögnina og gefur til kynna að óboðinn gestur sé á kreik þar inni. Hera er oft römmuð inn á hátt sem gefur til kynna að eitthvað eða einhver eigi eftir að birtast innan rammans, en það er klassísk en áhrifarík aðferð til þess að auka óþægindi áhorfandans sem bíður með öndina í hálsinum. Myndin heldur einnig aftur af sér með svokölluð „jumpscare“ sem eru algeng fyrirbæri innan hryllingsmyndagreinarinnar. Þá er átt við atriði þar sem spennan og tónlistin er látin byggjast upp, þagna svo í sekúndu eða tvær og svo birtist eða „hoppar“ eitthvað inn í rammann með tilheyrandi óhljóðum. Þetta vekur nánast undantekningarlaust viðbrögð áhorfenda sem hrökkva við en þetta getur orðið þreytt þegar myndir reiða sig of mikið á þetta verkfæri til þess að hræða. Oft getur verið áhrifaríkara, en auðvitað erfiðara, að takast að hræða áhorfendur án þess. Röskun nær að byggja upp andrúmsloft ótta svo undir lokin freistast án efa margir til að halda fyrir augun.
Eitt af því sem vinnur með myndinni er að hún fer aldrei of langt í að vekja óhug. Hið óútskýranlega liggur alltaf á mörkum þess yfirnáttúrulega og raunverulega svo hvorki áhorfendur né persónurnar geta greint á milli. Þessi raunsæisnálgun gerir því litlu hlutina enn áhrifaríkari. Það gerir einnig allur leikur myndarinnar og allir leikarar hennar standa sig mjög vel. Sérstaklega virkar Unnur Birna vel í hlutverki Stellu. Hún leikur að vissu leyti mikið eins og hún sé í nærmynd sem gerir það að verkum að leikur hennar virkar aldrei ýktur. Þetta er eitthvað sem plagar oft íslenskan kvikmyndaleik, þegar leiktilþrif leikhússins birtast á kvikmyndaformi. Þá virkar hann of stór og áberandi til þess að vera raunsær eða náttúrulegur.
Hið raunsæja á þó því miður ekki við um marga af þráðum sögunnar. Röskun á það sameiginlegt með ótal spennusögum að vilja halda sannleikanum frá áhorfendum þangað til í blálokin. Það birtist í að ýmsir þræðir eru raktir upp til þess að halda áhorfendum uppteknum og leiða þá í átt að niðurstöðum sem eiga eftir að reynast rangar þegar upp er staðið. Vandamálið við þessa aðferð er að þá þarf að gera alls konar hluti grunsamlega sem eru það ekki, og það sem verra er renna vissum stoðum undir aðrar grunsemdir. Ef þetta er ekki gert nógu vel verður þetta til þess að eftir á að hyggja, haga sumar persónur sér til dæmis óskiljanlega. Eins geta sumir atburðir orðið fáránlegir eða órökréttir þegar áhorfandinn veit hvað átti sér stað í raun. Myndin fellur í þessa gryfju en það dregur þó ekki úr áhrifamætti hennar á meðan yfir stendur. Röskun er því fínasta ræma sem gegnir fullkomlega hlutverki sínu að vera kvikmyndaaðlögun á íslenskri spennusögu. Henni tekst að láta hárin rísa og halda áhorfendum á tánum alveg fram undir lokamínúturnar. Eftir þær er þó best að rýna ekki allt of djúpt í hvað átti sér stað þar á undan.
