Kolbeinn skrifar:
Dimmalimm – Returning to Lulu fjallar um konu á fertugsaldri sem er búin að missa frá sér eiginmann sinn og dóttur, Lulu. Öll myndin á sér stað í íbúð í Vínarborg en hún var tekin upp í miðjum heimsfaraldri kórónuveiru. Konan er með geðsjúkdóm og birtingarmynd þess í myndinni er að hún heyrir raddir, er skrítin og getur ekki treyst á skynfæri sín. Áður en lengra er haldið er mikilvægt að taka fram að það er selt inn á þessa mynd í kvikmyndahúsum eins og hverja aðra mynd. Því þarf að dæma hana eins og hverja aðra mynd. Til að gera langa sögu stutta er þetta arfaléleg kvikmynd. Þetta er dundurs-heimaverkefni sem myndi smellpassa inn í flokk stuttmynda fyrsta árs kvikmyndagerðarnema. Hún er illa gerð, klisjukennd og endurtekningasöm og hefur ekkert frumlegt fram að færa. Það er heldur engin stigmögnun í veikindum konunnar og hún tekur engum persónubreytingum. Eins eru nær engar nýjar upplýsingar sem áhorfendur fá í gegnum myndina til þess að vekja áhuga. Það sem áhorfendur vita um persónuna við lok myndar er að mestu leyti það sama og þeir vissu í upphafi hennar. Þar að auki tekur myndin sig svo óbærilega alvarlega að það er lítið annað hægt að gera en skella upp úr yfir sumum af þeim línum sem aðalleikkonan Stefanía Berndsen þarf að fara með. Það er nær engin söguframvinda og því lítið sem áhorfendur fá út úr myndinni sem ekki sést í stiklunni fyrir hana. Mynd sem er aðeins klukkutími og sex mínútur ætti ekki að láta áhorfendum líða eins og um sé að ræða þriggja tíma mynd. Það að Mikael Torfason hafi viljað taka upp eiginkonu sína í mismiklu af fötum er gott og blessað en það er algjör óþarfi að bjóða alþjóð upp á þessa kjánalegu kvikmynduðu afsökun til þess.
