Díana Sjöfn skrifar meðal annars:
Þetta er tilraunakennd mynd og sést það meðal annars á fjölbreyttum skotunum sem flest eru gerð til að færa áhorfendur mjög nærri Evu. Eins og gefur að skilja, miðað við aðstæðurnar sem myndin var tekin upp í, þá er einungis náttúruleg lýsing notuð sem gefur mjög raunsæjan blæ sem er fallegt og aðdáunarvert, en vitundin um að þetta sé í vissum skilningi heimagerð mynd nær þó aldrei að hverfa úr huga áhorfenda. Kvikmyndin virkar nánast eins og ákveðin stúdía kvikmyndagerðarmanns í því að æfa fjölbreytt skot og stílbrögð fremur en að vera heildstætt verk.
Handritið nær manni líka aldrei alveg því það er svo mikil óvissa eða vafi á öllu. Mögulega getur það skrifast á óáreiðanlegan sögumanninn en á sama tíma er handritið ekki að segja okkur neitt. Aðalpersónan er veik á geði, og svo skyndilega er hún það ekki lengur og gengur út í sólina. Alltumlykjandi einræður hennar verða einhvern veginn einsleitar og endursögn á sögum á borð við Söguna um Dimmalimm eftir Mugg tekst ekki sem skyldi að framkalla tilfinningaleg viðbrögð áhorfenda.
Stefanía Berndsen á nokkra góða spretti í myndinni og þá sérstaklega skín hún hvað mest þegar hún talar í einlægni við ungu dótturina. Ída og Ísold eru flottar sem Lulu í fortíð og nútíð, sú eldri með svipbrigði sem segja meira en þúsund orð, og tónlistin er falleg og umfaðmar myndina vel. Eftir stendur þó að Dimmalimm skilur lítið eftir sig annað en spurningar og vangaveltur um sjónarhorn og stíltilraunir í kvikmyndagerð.
