Gagnrýni | Tale of Tales*** (RIFF 2015)

Tale of Tales virkar ekki alveg nógu vel í heildina, það tekur hana nokkurn tíma að grípa mann og tónninn í henni er aðeins á skjön á köflum, segir Atli Sigurjónsson um opnunarmynd RIFF í ár, en hún sé þó bæði grótesk, fjörug og glæsileg.

Gagnrýni | Slow West ***1/2 (RIFF 2015)

"Hversu mikið getur ein grein endurskapað sjálfa sig? Hefur vestrinn gert og sagt allt sem hann getur?," spyr Atli Sigurjónsson í umsögn sinni um vestrann Slow West sem sýnd er á RIFF.

Gagnrýni | Cartel Land *** (RIFF 2015)

Klapptré mun birta umsagnir um RIFF myndir á næstu dögum. Atli Sigurjónsson ríður á vaðið með dómi um kvikmyndina Cartel Land eða Glæpaland.

Gagnrýni | Hrútar

"Það er í raun ekki auðvelt að lýsa þeim krafti sem Grími tekst að skapa með þessari mynd," segir Atli Sigurjónsson í umsögn sinni um Hrúta. "Hún byrjar hægt en grípur mann smám saman, byggir hlutina vel upp og skapar einhvern sérstakan heim sem er þó kunnuglegur. Hún heldur manni í einhverri spennu og það er sjaldan ljóst hvað gerist næst, og sagan kemur sífellt á óvart."

Gagnrýni | Grafir og bein

"Myndin fær hægt af stað og lengi vel gerist ekkert en þó virðist eins og það sé verið að byggja að einhverju. Hún byrjar snemma á því að mynda ákveðna stemningu en svo fer hún í raun ekkert lengra með hana og heldur sig bara í sömu stemningunni allan tímann, það er engin raunveruleg þróun," segir Atli Sigurjónsson meðal annars í umsögn sinni.

Gagnrýni | Borgríki 2

"Að mestu leyti mjög vönduð mynd sem heldur manni frá upphafi til enda. Þetta er það sem maður myndi kalla “solid ræmu”. Hún gerir fátt sérlega illa og nær að mestu því sem hún ætlar sér. Þetta er framhaldsmynd sem er ekki algjör endurtekning á fyrstu myndinni heldur víkkar út heiminn og bætir einhverju við, en viðheldur samt stemningu fyrstu myndarinnar," segir Atli Sigurjónsson meðal annars í umsögn sinni.

Framtíðin er á Northern Wave

Atli Sigurjónsson fór á Northern Wave hátíðina um síðustu helgi og segir meðal annars um hana: "Hátíðin er kærkomin viðbót í íslenska kvikmyndamenningu og vonandi mun hún lifa um ókomin ár en það er líka vonandi að hún stækki ekki mikið meira, smæð hennar er að stóru leyti það sem gefur henni sinn sjarma."

Gagnrýni | Dúfa sat á grein og hugleiddi tilveruna (RIFF 2014)

"Það er margt í gangi í þessari mynd og oft ekki alltaf ljóst hvert Andersson er að fara en þetta virðist vera ein af þessum myndum sem dýpkast við hvert áhorf," segir Atli Sigurjónsson meðal annars í umsögn sinni.

Gagnrýni | Afinn

"Kvikmyndagerðinni í Afanum er best lýst sem viðunandi. Það er ekkert sem sker sig úr við hana, hvorki á slæman né góðan hátt. Þessi mynd er gerð af mönnum sem vita hvað þeir eru að gera en um leið vantar allan karakter og stíl og fyrir vikið er myndin óttalega þurr og bragðlítil," segir Atli Sigurjónsson meðal annars í umsögn sinni.

Gagnrýni | The Babadook (RIFF 2014)

"Með The Babadook hefur leikstjórinn og handritshöfundurinn Jennifer Kent náð að gera líklega eina bestu hrollvekju undanfarinna ára, þó hún sé í raun mun meira en bara venjuleg hrollvekja. Hún er þessi sjaldgæfa hryllingsmynd sem ber fulla virðingu fyrir áhorfandanum og móðgar aldrei vitsmuni hans," segir Atli Sigurjónsson meðal annars í umsögn sinni.

Gagnrýni | Turist (RIFF 2014)

"Í kjarnann stúdía á karlmennsku vs. kvenleika og leikur sér með hugmyndir um hvað felst í því að vera karlmaður, eða jafnvel hetja. Hún er líka ekki endilega svo mikið um hvernig menn bregðast við krísu heldur um hvernig samfélagið segir okkur hvernig við eigum að bregðast við, og jafnvel hvernig maður eigi að bregðast við viðbrögðunum.," segir Atli Sigurjónsson í umsögn sinni.

Gagnrýni | Art and Craft (RIFF 2014)

"Hrífandi portrett af einum óvenjulegum en merkilegum manni sem er um leið skoðun á merkingu listar og hvað felst í því að vera listamaður sem og handverksmaður, hún er kannski ekki listilega gerð en henni tekst upp það sem hún ætlar sér.," segir Atli Sigurjónsson í umsögn sinni.

Gagnrýni | Altman (RIFF 2014)

"Fínasta skemmtun og gott yfirlit yfir feril hans en Robert Altman á skilið heimildamynd með aðeins meiri dýpt og innsæi," segir Atli Sigurjónsson í umsögn sinni. Myndin er sýnd á RIFF og fleiri umsagnir Atla um RIFF myndir munu birtast á næstu dögum.

Gagnrýni | Dauður snjór 2 (Död snö 2)

"Langt frá því að vera einhver snilld en engu að síður lífleg og fjörug og óhrædd við að vera fáránleg auk þess sem henni tekst að koma manni nokkrum sinnum á óvart," segir Atli Sigurjónsson um myndina sem tekin var upp að stórum hluta á Íslandi í fyrrasumar.

Gagnrýni | Paradís: Von

Atli Sigurjónsson fjallar um þriðju myndina í Paradísarþríleik Ulrich Seidl; Paradies: Hoffnung (Paradís: Von). "Myndinni tekst best upp sem einhvers konar lýsingu á gelgjuskeiðinu."

Gagnrýni | Paradies: Glaube

Atli Sigurjónsson fjallar um aðra myndina í Paradísarþríleik Ulrich Seidl; Paradies: Glaube. "Alls ekki slæm mynd í heildina og inniheldur margar mjög sterkar senur, auk þess sem hún er oft fyndin. En Seidl nær bara ekki að mynda nógu sterka heild og sagan er ekki nógu sannfærandi."

Gagnrýni | Camille Claudel 1915

Að mörgu leyti mjög athyglisverð og vönduð mynd - en eitthvað vantar, segir Atli Sigurjónsson í umsögn sinni.

Gagnrýni | Only Lovers Left Alive (RIFF)

Meistari Jim Jarmusch er hér kominn með nýja mynd sem tekst að koma með ferska sýn á vampírumyndagreinina, sem maður hélt að væri ekki hægt að gera mikið meira með. Myndin fjallar um tvær vampírur, hjón að nafni Adam og Eve (Tilda Swinton og Tom Hiddleston) sem engu að síður búa í sitthvorum enda heimsins; hann í Detroit í Bandaríkjunum en hún í Tangiers, Marokkó. Það er sama og enginn söguþráður í þessari mynd heldur er hún frekar lýsing á því hvað felst í því að vera vampíra í nútímanum. Þær eru ekki vafrandi um göturnar að éta fólk heldur hafa þær fólk á snærum sínum sem “redda” þeim blóði. Það sem þær gera fyrst og fremst er að hanga í fylgsnum sínum, þar sem þær lifa í felum og óareitta

Gagnrýni | Svona er Sanlitun

Eftir nokkurt hlé er Róbert Ingi Douglas komin aftur á kreik með Svona er Sanlitun, sem er hans fyrsta mynd sem er alfarið á erlendri tungu. Myndin segir frá Gary, ólukkulegum breta sem flytur til Kína til að freista gæfunnar sem bissnissmaður en einnig til að reyna ná aftur saman við fyrrum eiginkonu sína, sem er kínversk, og bæta samband sitt við son sinn. Í leiðinni kynnist hann ástralanum Frank sem reynir að kenna Gary hvernig best sé að komast af í Kína, með sínum mjög svo sérstöku aðferðum. Auðvitað fara hlutirnir ekki eins og ætlað er hjá Gary. Með Svona er Sanlitun er Douglas ekki að fara ótroðnar slóðir heldur mætti segja að myndin sé hálfgerð endurgerð af Íslenska draumnum. Söguþrá

Gagnrýni | The Immigrant

Bandaríski leikstjórinn James Gray er einn af heiðursverðlaunahöfum kvikmyndahátíðarinnar í ár þrátt fyrir að hafa gert aðeins 5 myndir. En hann er greinilega vandvirknislegur leikstjóri þar sem yfirleitt hefur liðið nokkuð langur tími á milli mynda hans. T.d. liðu sex ár á milli fyrstu og annar myndar (Little Odessa og The Yards) og svo sjö ár á milli annarar og þriðju myndarinnar (We Own the Night). Biðin hefur þó styst seinna meir og núna kemur hann með nýja mynd, The Immigrant, fjórum árum eftir að Two Lovers síðasta mynd hans kom út. Myndin fjallar um Ewu (Marillon Cotilliard), unga pólska konu sem flytur til Bandaríkjanna ásamt systur sinni. Við komu til landsins eru þær þá skildar að

Gagnrýni | La grande bellezza

Ítalski leikstjórinn Paolo Sorrentino er kominn aftur til heimalands síns eftir stutta viðdvöl í Bandaríkjunum með mynd sinni This Must Be the Place. Að þessu sinni er það myndin La Grande Belleza eða Fegurðin mikla sem má í senn lýsa sem nokkurs konar óðs til Rómarborgar sem og skoðun á lífi listamanns sem endurskoðar ævi sína í ellinni. Sorrentino er hérna að vissu leyti að vitna til Federico Fellini þar sem efniviði myndarinnar mætti lýsa sem blöndu af 8 ½ (aðalpersónan, rithöfundurinn Jep Gambardella (frábærlega leikinn af Toni Servillo), er að rifja upp og eiga við konurnar í lífi sínu alveg eins og aðalpersóna myndar Fellini) og La Dolce Vita (báðar myndir lýsa að einhverju leyti partí